Alleen elkaars mailadres ff kwijt..

“Wat heb jij een ongelofelijke stem zeg! Waarom zing jij op plekken als deze? Jij doet niks onder voor (…)! Jij moet groter! Maak die stap! Je bent het jezelf echt verplicht hoor, ga ervoor!” “Ja! Zeg, weet je wat jij moet doen..? The Voice! Of X-Factor! Ja he? Vind je niet? Daar zou ze zo opgepikt worden, denk je niet, Frederiek?” “Oh ja! Zeer zeker! Waarom doe je dat niet dan..?”
Wat moet je op zo’n moment zeggen. “Nou, I’ve been there. M’n band is op zijn hoogtijdagen uit elkaar geknald, mijn vrienden bleken mijn vrienden niet te zijn en ik ben sindsdien bezig mezelf weer bij elkaar te rapen. Ik kreeg een nieuwe deal, die klapte (achteraf gelukkig), ook, werd daarna nog een keer of wat bijna afgezet omdat mensen denken dat ik geld heb en ik durf, na twee jaar, bijna niet meer te geloven dat het voor me gaat gebeuren. Ware het niet dat ik een onuitstaanbaar stemmetje in m’n achterhoofd heb die me zegt dat dit alleen maar een lastige stilte is voor de storm. Dus naast dat ik hier vanavond mijn geld aan het verdienen ben om rond te komen en zo mijn droom levende te houden, ben ik hier om het vertrouwen in mijn potentie hoog te houden. Voordat het podium zo lang geleden wordt dat ik haar niet meer aandurf. En eerlijk is eerlijk, iemand die er heeft gestaan, zou moeten weten hoe ze er moet komen zonder zich wekenlang in de publieke vleeskeuring te gooien. Mijn publiek is er. We zijn elkaars mailadres alleen even kwijt.”

Ik dacht, ik schrijf ff een blogje over what’s goin on. Maar ineens knalt de olifant in de kamer zich plotseling op het scherm en twijfel ik of ik hem wel moet posten.
‘Te serieus, ansje.. Dan gaat iedereen denken dat je zwaar depressief thuis zit te lijden aan het door zulk succes beloofde kaotic-bart-syndroom* en je de industrie, ach, while your at it, de wéreld vervloekt voor het niet zien van jouw unieke en prachtige talent en het niet willen steunen daarvan’.

*Kaotic-bart-syndroom; Runnin’ gag op de Rockacademie (sorry Bart, we waren jong); ooit succes hebben behaald en als levensdoel hebben, op wat voor een manier dan ook, solo, in een groepje, achter de schermen, desnoods in je blote kont streakend op wimbledon, ooit dat succes weer te behalen.

Eerlijkheid duurt het langst en ik zou mezelf niet zijn als dit laatste niet een beetje waar zou zijn. Ik zou helaas mezelf niet zijn als hetgeen wat hierboven staat allemaal een beetje waar zou zijn.
En hoe stom het ook klinkt, toch gaat het best wel heel erg goed met me.

Ik heb sinds Leaf klapte eindelijk de eerste fase gehad; de onwijze boosheid. Damn! Hoe konden die klootzakken me dit aandoen! Ik wil ze kapot maken! Slopen! Als zij het zo goed zonder mij konden, ze laten zien wie er wel degelijk toe deed! Kijk mij! Mevrouw de rockster en hun, de idioten die het allemaal weg hebben gegooid omdat ze het met elkaar veel leuker en beter konden. Ik krijg ze nog wel!
Achteraf heel kinderachtig en lichtelijk onzinnig allemaal, maar gevoelens liegen niet. Het leverde me: heel veel energieverlies en een geflopte single.

Na 1,5 jaar boosheid op alles en iedereen, incl mezelf (hoezo lukt het je niet!? Hoezo mag ik niet zeggen dat ik die en die een zak vind, hoezo laat je je zo remmen) is het me steeds vaker aan het lukken tot rust te komen. Ik zal je de huilbuien besparen, de van de hak op de tak buien-wisselingen waar mijn toen net begonnen relatie mee begon, maar ik geloof echt dat mijn vriend met een reden mijn leven in is geschuifeld. Hij bracht me rust en geeft me net dat duwtje wat ik nodig heb om door te gaan (hoewel hij zegt dat hij bij mij rust vind, maar wat weet hij er nou van.

Mijn grote droom van het rond kunnen komen van mijn eigen muziek, mijn eigen publiek, nog meer bijzondere avonden op het podium is er een die heel traag weer dichterbij aan het komen is.
Zoals ik eerder al zei, half 2009 weer getekend, single eruit, single gefopt, discussies, vervolgens politiekcorrect gezegd; ‘niet op een lijn komen’ en dan uit elkaar gaan.

Vervolgens heb ik nummers opgenomen met iemand die ik helemaal te gek vind; nummers supercool, om na 4 maanden opnamen en onderhandelingen er door zakelijke onenigheid er de stekker uit te moeten trekken.
Opnieuw beginnen. Ik ben opnieuw gaan zoeken naar mensen waarmee ik wilde werken, op zoek naar ‘mijn sound’ en daarmee iemand die die muzikale omlijsting voor me kan maken. Voorzichtig eerst uitgeprobeerd. Maar omdat er weinig geld beschikbaar was, werd ik vanzelfsprekend een tussenproject (people gotta eat). En dus opnieuw; wachten, opnemen, wachten, opnemen, aanpassen, wachten..

Dus na een heule lange periode van in de gordijnen hangen (ben niet heel goed in wachten) (en hangen) (en klimmen) (en met gordijnen) is.. jaja.. AFGELOPEN WEEK DE OFFICIELE DEMO KLAARGEKOMEN! Maar het zou geen Anny verhaal zijn als er niet weer een maar is. Dus we zeggen “Althans”; we vanavond bij DE luistersessie besluiten dat we ermee gaan lobbyen.
Ik heb het cd’tje in m’n auto liggen en ik moet zeggen, ik vind hem helemaal te gek! Maar toch schijt ik ‘m in m’n broek voor andermans mening (songwriterding..?).

Hoe dan ook. Ik wilde weer eens een teken van leven geven, en bevestigen dat ik zeker bezig ben met jullie kerst-, verjaardag-, paas- (?), kado maar ook ik geduld moet hebben. En ik hoop jullie met mij.

Wat betreft de luistersessies waar ik al verschillende mensen over gesproken heb op Twittah; zodra we een go hebben voor het album wil ik graag een luistersessie voor de trouwe geduldigen organiseren in de studio. Dit, omdat jullie zoveel creativiteit in het product ‘Anny’ stoppen (zie bijvoorbeeld annyshizzle, facebook, hyves, er staat een hele merchandisinglijn en new-mediading klaar, etc), mij motiveren door te gaan en simpelweg omdat ik graag hoor wat jullie vinden van tha tunes!

Ik laat kijkduin voor wat het is en mop ‘m terug naar Utrecht; hamburgers n off 2 the studio’s..! Keep those fingers crossed!

Xx

Anny

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *