Autofilosoferen

Op weg terug in m’n autootje na een lange dag zoals mijn dagen er de afgelopen weken vaak uit hebben gezien. Opstaan, douchen, etend nog wat mailtjes regelen, slootje koffie erin, spullen pakken en op naar een repetitie, dan snel door naar de studio, afspraak of onderneming om vaak s’avonds laat op de bank ploffen en nog snel de rest van m’n ‘taakjes’ af te ronden voordat ik m’n bedje inkruip. Want morgen weer op tijd op voor m’n nieuwe blokkenschema.

Vandaag was ik eerder klaar dan normaal en zat in de auto naar huis een beetje voor me uit te filosoferen terwijl ik naar het nieuwe album van Adele aan het luisteren was.     Ik weet niet wat het is, maar die vrouw ligt me (ekte ekte;) aan het hart. Daarbij zal de moeheid van de afgelopen week er ook iets mee te maken hebben, maar het zorgde ervoor dat ik in een beetje melancholische bui belandde.

Terwijl ik rustig met 98km per uur, rechtshangend op de autobaan de lichtjes om me heen zag flitsen dacht ik aan de keren dat ik naast m’n vader (ja, we gaan die kant uit, je kunt nu nog wegzappen;) in de auto zat en ik moeiteloos de hele hitlijst op de radio mee zat te zingen (toen ik dus nog wel teksten onthouden;)

Mijn vader is een man die het liefst al in oktober met de kerst begint (dit jaar was de eerste kerstcd ook rond die tijd te horen) en het liefst in maart pas de kerstboom opruimt ‘omdat het echt niet meer kan’. Mijn vader houdt van gezelligheid en warmte en raakt in verroering van melancholische ballades, van Trijntje Oosterhuis en Herman van Veen tot Barbara Streisand. “Mooi he?” “Moet je nou horen Annemarie, hoe prachtig” “Dit zou jij ook heel goed kunnen weet je dat”.   Om vervolgens een, afhankelijk van m’n puberale bui een “Jaaahaaaa…!!” of een oprechte “Ja misschien wel” terug te krijgen.

Opzich is dat niks verandert; dit gesprek vind gelukkig nog steeds op precies dezelfde manier plaats en vind dan ook 15 jaar later nog steeds zijn einde in het moment dat mijn vader voorstelt dat ik Nederlandstalig zou moeten proberen (Paahaaa…!!!?? No way!!! %#@!;))
Maar een punt heeft de volhoudende man altijd gehad.

Ik heb wel altijd mooi willen kunnen zingen, maar ook een punt willen maken. Shockeren maar ook vertederen. Huilen, lachen.Met het maken van mijn plaat is dat dan ook hetgeen waar ik op dit moment het meest mee worstel. De liedjes die ik heb geschreven gaan van kinderachtig gemeen en vrolijk zorgeloos naar pijn en verdrietig, maar hoe vind je de balans?Ik wil een plaat die bij mij hoort, maar wie ben ik dan..? Meer verdrietig of meer vrolijk? Meer boos of meer troostend?

Alweer twee weken geleden ben ik op dit moment in het schrijven van deze blog en met deze gedachte er even tussenuit geweest. Ff een paar dagen Antwerpen en dan een miniski om te kijken of het boarden nog ging (no worries, m’n huisgenootje zorgde ervoor dat Joop genoeg knuffels kreeg ;). En vervolgens verder werken aan de preproductie.  (Boarden bleek overigens nog steeds een HELE fijne hobby ;))

Een van de moeilijke dingen aan mijn eigen muzikale discussie was dat ik zo onwijs vrolijk wordt van mijn nieuwe bandje. We staan in de oefenruimte te spelen en ik kreeg het gevoel waarvan ik niet dacht dat ik die ooit weer zo zou krijgen. Het is wat ik vanaf de eerste bandrepetities met mijn oude bandje gevoeld heb; een gevoel waarbij je met z’n vijven in een bedompt hok aan het spelen bent, een nummer ontstaat, elkaar aankijkt en denkt; hier gebeurd iets heel bijzonders. En vervolgens ontstaat daar een euforie onderling (over dat het zo klopt en zo vet is en je het met elkaar uit het niks aan het maken bent) waarvan je niet wilt dat het ooit stopt; Je tript op het muziek maken met elkaar.

En die energie krijg ik van popmuziek maken. Ik moet die kwijt terwijl ik speel. Dat zou ik simpelweg niet kwijt kunnen binnen een relatief rustig en serieus repertoire als die van Adele. En tegelijkertijd ben ik het aan mezelf verplicht mezelf nu ook eens serieuzer te nemen, wat kwetsbaarder zijn. Maar waar ligt de balans..??

Stay tuned..

Xx

Anny

Share

(5) reacties op “Autofilosoferen

  1. Hey :D

    goed verhaal en snap totaal wat je bedoeld.. heb zelf zo’n moment dat ik dus in zielige liedjes blijf hangen en misschien is dat wel waar ik behoefte aan heb. Maar een album met alleen jank nummers is ook niet alles.. maar soms ook weer wel… het is zo lastig :)

    Ik vind jou in iedergeval fantastisch en je helpt me altijd enorm door tips/feedback te geven. ben ik je erg dankbaar voor. en als ik eerlijk ben. ben ik grotendeels door jou op de weg van zelfacceptatie gekomen wat betreft mijn eigen zang stem. Ik vond hem zacht gezegt “K*T”!

    Maar mn ansje motiveerde me en hier zit ik.. eigen nummers geschreven. druk in de studio aan het opnemen om mijn album af te krijgen en heb zin om deze wereld een dikke scheet te laten luiteren..

    en wat een kort “dit heb je mooi geschreven ans” berichtje moest worden, werd iets langer en er zit nog gedachten achter ook haha wie had dat gedacht.. zo zie je maar wat jou verhaal op sommige mensen voor een impact heeft :)

    Hef a nijs iefning!

    x
    Marc

  2. Hey,

    Ik weet niet wat het is, maar vanmiddag toen ik las dat er weer een blogje aankwam zei ik al, yes een blog van Anny zo recht uit het hartje. Precies zoals het is en zoals je het voelt beschrijf je het!
    Heerlijk om te lezen weer en waarschijnlijk heb je al een hoop goedbedoelde adviezen gekregen, maar wij kunnen niet in jou hartje kijken! Volg gewoon je gevoel en maak een plaat waar je achter staat, waar je trots op kunt zijn en of daar nu 13 feestnummers op staan of een gemixte feeling van jank tot feest, als jij er trots op bent en je hele gevoel erin knalt dan voelen wij luisteraars dat ook. En nu heb je weer lekker een bandje waar je goed mee overweg kan, geniet daarvan en maak heel zoveel mogelijk muziek, doe waar je goed in bent! En enjoy it! Je weet zelf! ;) En hou je ons op de hoogte, met die eerlijke leuke blogs?

    Zo dat wilde ik even zeggen!
    Ik wens je heeeeeel veel succes met het maken van een keuze! ;) en hopelijk tot snel weer een keer!

    X Mireille

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *