De Investering

Een week of drie geleden werd ik, op een allerdaagse vrijdagmorgen, wakker met een gevoel, wat zachtuitgedrukt ‘onrustig’ te noemen valt.
Vriendje naar zijn werk, ik probeer me nog een paar keer uit principe om te draaien (omdat ik dat verplicht ben aan alle niet zelfstandigen), maar kan de slaap niet vatten.
Dus hop, na een paar knuffels over de bol van Joop, bed uit. Beetje koffietijd kijken, gtst.. En hoewel dit dus zo’n allerdaagse dag was, bleef het gevoel van onrust aan me knagen. Vandaag MOEST er iets. Ik was het zat.
Toch weer proberen heel verstandig het gevoel af te zwakken door een rondje te gaan hardlopen (glad, brak bijna mn enkels, dus dat schoot ook niet op) en na me gedoucht en aangekleed te hebben op de bank beland. Starend voor me uit. Vandaag MOET er iets. Want ik ben het zat.

Nu moet je weten dat twee jaar werken, wachten, werken, uitstippelen, vertrouwen, nog meer wachten, teleurstellingen en wederopstandingen je niet in de koude kleren gaan zitten (zie ook vorige blog voor de verdere diepgang qua mijn talent voor ‘wachten’ ((Go Youp)). Vandaag was ik er van top tot teen; klaar mee.
Ik pakte m’n (dusver) trouwe macbookie en begon cd’tjes te bakken. Nu is het zo, dat mijn lieve computertje dat vaak goed doet, alleen de cd’s dan later niet af te spelen blijken, dus; eerste vrede zoeken tussen gebakte-cd en stereo. Ik ben nogal een ‘het is toch deze knop? Nee? Help me dan maar.’-computergebruiker dus ik knal op twitter m’n hulpvraag: “Ik ga iets heel doms doen, of iets heel slims, maar kan iemand me vertellen hoe ik een cd op m’n mac afrond”.

Tik. Tak. Tik. Tak. (duurt lang!!!)
Telefoontje naar manager: “Ik ga zo de deur platstampen bij Universal en Sony om morgen de rest een bezoekje te brengen, all or nothin. Wat is hun adres en hoe rond ik een cd af op dit ding?”
Eindelijk antwoord op twitter (als je haast hebt duurt alles lang, zelfs twitter) dus ik branden, checken bij de stereo, branden, cd’s volpennen met contactgevens, titels, website en meer van die op de Rockacademie opgedane demo-checkpunten, tot ineens m’n telefoon gaat.

“Hallo..? Met ###”
“Oh Hey! Hoe is het?”
“Goed! Ik las net op twitter je bericht en ik vroeg me toch af wat je aan het doen was?“
“Nou, ik ben het zat. Dus ik ben cd’s aan het branden en ga straks de demo zelf afgeven bij een aantal platenmaatschappijen. Die demo is al een paar weken klaar en ik wil weten wat ze ervan vinden.’
“Maar je gaat toch geen paniekvoetbal lopen spelen he..?”
“Nee, nou, er moet iets mee, ik zit al twee jaar te hopen en te klooien en dan is het schijfje er eindelijk en vervolgens ga ik weer zitten wachten tot ik braaf een afspraak kan maken” (Nu snap ik dat dit wellicht niet de juiste insteek geweest was, want ik vermoed keihard niet eens langs de secretaresse gekomen te zijn, maar de bloeddoorlopen passie was in de Ans)
“Annemarie, ik snap heel goed dat je het zat bent, en je moet weten dat we hier heel goed over na hebben gedacht. Al sinds we de laatste keer terug reden van het demo luisteren bij jou thuis. Wij snappen niet dat jou plaat zo lang duren moet. We hebben elkaar in de ogen gekeken, en besloten dat we het investeringsdeel van de producer gaan aanvullen tot het bedrag dat je nodig hebt voor je album. Dus wat ons betreft ga je je daar mee bezig houden, waar moeten we tekenen.”

Nu heb ik al welles vaker met verschillende artiesten (jaja, ook die jij kent) gesproken over mensen die dit soort harten in hun borst, en ja, geld in hun portemonnee hebben zitten. Het leek een fabeltje. Zo’n fabeltje waar ik dan altijd na dacht; ik heb al m’n geluk al bij het groot worden van Leaf gekregen, dus ik ben blij voor je, maar dit behoort niet tot de dingen die nog voor mij in het verschiet liggen.

Toch wel.

####: “ Denk nou niet dat we dit doen omdat we je zo aardig vinden of wat dan ook, maar het is gewoon een goed produkt en wij zijn ervan overtuigd dat dit een succes gaat worden. Dus dat.”

Drie weken later van opstellen van overeenkomsten, tekenen, etentjes en de nodige hoeveelheid champagne weet ik nog steeds niet goed wat ik tegen #### en ##### moet zeggen. Dus zeg ik het nog maar eens en dan voor een lange tijd niet meer (dankbare mensen zijn namelijk in principe na 5 min niet meer leuk, dan moeten ze gewoon met hun kado gaan spelen en daar enthousiast tegen gaan doen ;) .
Maar in alle eerlijkheid en vanuit de bodem van mijn hart: Dank jullie wel.

Ik snap dat je ff bij moet komen van het feit dat er mensen zijn die dit soort dingen doen. Ik heb er een week of 3 voor nodig gehad en kan het nu om gaan zetten in extra bijna ADHD-achtige motivatie, want, let’s face it: HET WACHTEN IS VOOOOOOORBIIIIIIJJJJJJJJ!!!!!!!!
Dus ondergetekende heeft gisterochtend om 9u sharp een hele grote agenda gekocht (A4 formaat, jaja, grof geschut) en roostert die elke dag helemaal vol met werkzaamheden in, rond, naast, over, na en voor ANNY!
DAT wil zeggen: Anny gaat moppen, de website gaat moppen, de app gaat moppen (Oja ik vergeet bijna dat ik een eigen ANNY APP heb!!!! Gratis down te loaden!! HOE COOL!!!) (en ook voor IPAD!! Hahahaha!)

-adem in.. adem uit..-

Morgen (30dec) ga ik de oefenruimte in met de mensen waarvan ik hoop dat ze mijn vaste band gaan vormen, en de eerste week van januari beginnen we voltijd met de preproductie om hopelijk maart, uiterlijk april klaar te zijn en met een single te komen, weer te gaan spelen en iedereen kapot te maken met vette muziek (ik ben te enthousiast, sorry)

Op het moment ligt annymusic.nl er tijdelijk uit ivm. technische problemen, maar naast op de anny app lees je op www.annyshizzle.nl sowieso de laatste updates over whats goin on! (gepland staan o.a. blogs, filmpjes en muzikale updates regelrecht uit de studio, met exclusieve beelden voor op je app).

Tot zover m’n update (En wat voor een!!! :d ). Ik ga weer verder met m’n volgende punt op de agenda :)

Xx
Ann

Share

(2) reacties op “De Investering

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *