Jump Around in de Beemster

Beemster

Ik ben een eigen-werk-muzikant. Deze rare benaming omdat de singer-songwriter-met-de-gitaar-in-de-hand-zingt-zij-door-het-land-ballon voor mij niet op gaat. Ik speel namelijk geen instrument wat zich buiten mijn lijf bevind en moet altijd anderen vragen mij bij te staan wanneer ik mijn liedjes wil brengen.
Omdat ik mijn liedjes zelf schrijf, hoewel met een instrument bespelende cowriter, probeer ik continu te bedenken of er in een bepaalde gedachte of gebeurtenis een song zit.
Je hoort vaak van artiesten dat zij in een soort schrijf-bubbel hele platen schrijven en dan vervolgens maanden lang ‘leeg’ zijn van inspiratie.

Met datzelfde gevoel kampte ik de afgelopen maanden. Wanneer ik een schrijfafspraak had vond ik mijn groove niet, de woorden waren weg of ik kreeg een onrust in mijn lijf die me eigenlijk de kamer uit probeerde te duwen.
Er gingen wat maanden voorbij waarbij ik het schrijven even liet voor wat het was, toen ik opeens een uitnodiging kreeg van een vriendin. Ze vroeg of ik samen met een aantal muzikanten en vocalisten een middag naar haar boerderij in de Beemster wilde komen om voor de lol een middag liedjes te gaan schrijven.
De meeste mensen kende ik niet en sommigen had ik al jaren niet meer gesproken, laat staan ooit mee geschreven dus ik dacht, F#ck it, waarom niet.

Na het grabbelen van namen uit de hoed bleek dat ik met een voor mij nog onbekend iemand mocht gaan schrijven.
‘Je hebt twee uur, succes! En GO!’

Zodra het startshot klonk doken alle koppels in een eigen hoek in de Beemsterse boerderij. Natuurlijk hebben wij te lang getwijfeld welke plek het meest relaxt is en dus, Team Anny! heeft de koude schuur te pakken.

Wanneer je nog nooit met iemand geschreven hebt is het altijd een soort rollercoaster van geven en nemen, wat kan ik wel zeggen, wat niet, trap ik hiermee niet op iemands gevoel, kan ik mijn draai wel vinden, is dit wel een liedje voor mij, gaan we de goede kant op etc.
Na twee uur van alle emoties door elkaar heen (zenuwen, spanning, geluk, huilbui om het onderwerp, lachen om zinnen die je toch nooit gebruikt, en uiteindelijk voorzichtige trotsheid op het resultaat.
Je liedje is nog geen 5 minuten oud, en dan moet je hem al spelen voor de groep.
Als iets eng is, zeker als je ff een emodagje hebt, dan is het wel een persoonlijk liedje voor het eerst aan anderen laten horen. Met trillende stem en hier een daar een kleine toon-uitglijder kwam daar dan het einde.
Applaus! Wat een bevalling!! Nu kon ik eindelijk genieten van wat de rest van de groep had gemaakt en dat viel allerminst tegen. Van DJ met een zangeres die eerst samples rond de boerderij hadden verzameld en dat helemaal hebben bewerkt tot een onwijs vette song (respect ook voor de ingewikkeldheid van live zanglijnen opnemen en laten loopen), tot een ingetogen, tweestemmig Nederlandstalig lied aan de piano tot aan een meerstemmig stevige roots-song. I was amazed.

Het is dat we hebben afgesproken met elkaar dat we geen beeld en/of geluidsfragmenten van deze bijzondere dag naar buiten zullen brengen, maar wat een bijzondere dag.
En wellicht, als de tijd daar is, kan ik mijn liedje voor jullie spelen.

Wanneer ben jij voor het laatst in het diepe gesprongen, gewoon, omdat het zich aandiende?

Xx

Anny

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *