Los bij de Tros

Tros MuziekcafeNa een dagje bijkomen van een stevige feestkater kruip ik eindelijk achter mn laptop om verslag te doen van zaterdagavond.
Zenuwachtig als ik was (Tros Muziekcafe je weet zelluuuf!) liep ik vanuit de kleedkamer naar het podium en zag het publiek binnenstromen. Er bleken enorme rijen buiten te zijn, want wat bleek, vol is vol en dat betekend dat een enkeling er niet meer bij paste.
Met wat ANNY!-cupcakejes links en rechts (het lijkt wel een hobby;) keek ik naar de zoetwaren-schrokkende mensen en tot mijn schrik en grote plezier zag ik ineens dat niet alleen mijn vriend en vrienden, maar ook mijn ouders, zus en haar vriend in de zaal stonden. De eerste brok in m’n keel, want dat had ik even niet verwacht.
Een paar minuten van verbazing later kruipt ineens mijn broer achter me vandaan, gevolgd door mijn schoonouders en schoonfamilie en moet ik mijn best doen de zenuwen en tranen die in m’n ogen schieten weg te slikken en het podium op te lopen en My Man in te zetten. Dan volgt het interview (na 4 min) met Daniel Dekker, legende in levende lijve, radioman in warm hart en nieren.

Ik was totaal flabbergasted. Ik wist niet dat ze dit allemaal gepland hadden. Na de nieuwe single Tududu en Dirty Wonderfull Mistake ben ik met een traantje backstage in de armen van mn bandmannen gedoken en drong het eindelijk echt tot me door. Na 5 jaar is mijn eerste solo-album uit.. Het eerste exemplaar in officiële awardlijst staat nu nog op de schouw maar krijgt een ereplaatsje aan mijn muur.
Op helaas enkele goeie vrienden na had ik geen mooiere mensen op geen mooiere plek  kunnen bedenken om dit moment mee te mogen vieren :)

Xx

ANNY!

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *