rennen met je mattiez – the color run

In april heb ik een aantal blogs gepost over dingen die me inspireren. Nou is een maand kort en kon deze toch echt niet ontbreken!
Gisteren heb ik samen met (van groene-blondine op links, klokje rond:) Arlette, Mireille, ikzelf, Luuk en m’n zus Jantien de eerste Color Run van Nederland mogen lopen. Nu denk je, what the… is dat?! Nou, ik schreef me in voor een run van 5km waar je bij elk kilometerpunt met reusachtige kanonnen met van dat hindoestaanse kleurpoeder van de weg af zou worden geschoten, om bij de finish af te sluiten met een enorme gezamenlijke poedergooi. Nu bleek al snel dat menig deelneem(st)er niet van plan was te gaan rennen en op een rustig zondagmiddagtempo een wandelingetje ging maken terwijl haar billen onder haar veel te korte broekje uitstaken en haar lipgloss herhaaldelijk bijwerkte. De kanonnen waren vervangen met een soort grote ketchupflessen die in je gezicht werden uitgeknepen en het was te koud om te wachten op de massale poedergooi. (We hebben onszelf uiteindelijk maar onder gegooid met alle zakjes die we konden vinden, zie hierboven het resultaat ;P )
Opzich niet erg, maar ik voelde me een beetje schuldig tegenover m’n zus.

In de afgelopen weken heb ik haar nogal bang zitten maken en op het hart gedrukt dat ze echt moest trainen, want 5km loop je niet zomaar. We (mijn beide zussen, luuk, mireille, vriendlief, zwager en ik) hebben ons ingeschreven voor de Dam tot Dam 2013. De trouwe lezer zal weten dat we hem vorig jaar ook gelopen hebben, alleen mijn zussen zijn pas net een paar maanden in de renfamilie present. De eerste 5km halen is zwaar en vereist doorzettingsvermogen. De kilometers daarna zijn een stuk makkelijker. Om hen te motiveren, maar ook omdat het een superlache ervaring is dus de 5km in feestjesvorm.
Helaas is m’n oudste zus voorafgaand aan deze run gesneuveld ivm een zere enkel, maar Jantien zette door: geen moment afgetaaid, mensen als een gekko ingehaald en met een smile op het gezicht, moe en tevreden, over de finish gesprint!

Ik loop nu een jaar of 2, 3 en ik ben zo blij dat er steeds meer mensen verslaafd aan het raken zijn. Het meest trots ben ik op mijn moeder die, nadat ze mij en m’n oudste zus een tijdje bezig had gezien, geïnspireerd raakte en op haar 61e me voorzichtig opperde dat ze het ook wel wilde proberen.
Een uur later zaten we bij de Runners World en kochten we de meest chemisch-roze hardloopschoenen die je ooit hebt gezien en whats-app’t ze nu, een paar weken later, haar screenpics met 4km en weer 3 nieuwe records aan ons door.

Ik mag dat een softy zijn, maar ik geniet daar echt van. Het motiveert mij door te gaan, goed op mezelf te passen en ben dankbaar dat ze mij de bank af weten te groeps-appen. Want als zij van de bank af kunnen komen en die regenbui overleven, dan ga ik me natuurlijk ook niet laten kennen!

Wanneer kom jij ’s van die bank af?

Xx

Anny

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *