What a day – Murphy’s law

Ken je dat? Van die terugkerende nachtmerries waarin je droomt dat je naar je werk moet maar dat je op de een of andere manier steeds niet weg kunt?

Ik had gisteren een dagje Wet van Murphy hoppen. Let op.
Ik stond om half 6 op, om om 7 uur op mijn (uitzend)werk aanwezig te zijn. Vriendlief was zo lief me naar Amsterdam te brengen dus om half 7 met onze gare kop in de auto, net voor de file.. Allebei moe.. In een vlaag van verstandsverbijstering, pakken we de verkeerde afslag en we rijden zo de schiphol-hel in. Ansje 20 minuten te laat op werk.
Ik baalde daar al bijzonder stevig van, nog geen idee hebbende van hoe de rest van de dag zou verlopen.

Op het werk zelf alles prima, beetje zenuwachtig omdat ik had afgesproken met mijn manager Kim om samen om 15:00 strak naar het oosten te rijden voor de opname van de ‘That Is You’ clip.
Om 14:45 zou de aflossing komen. Om 15:00 nog niemand. Langzaam 15:10.. Kim al 10 minuten voor de deur wachtend, maar nog niemand in zicht. Ik begin maar de telefoonnummers die ik kon vinden te bellen in de hoop iemand te spreken die me kon vertellen wie de aflossing was. Met uitzendbureau gebeld, stress!! Ik moet weg!!
Lang verhaal kort, miscommunicatie overal en uiteindelijk reden Kim en ik om half 5 weg.

De rit die normaal een uur zou duren werd door herhaaldelijk fileleed twee uur. Om 18:30 eindelijk op lokatie en gelukkig waren de clipmakers op ons blijven wachten. (u Guys rock!)
Een hele toffe clipopname verder, uitgeput en al hebben we de spullen ingepakt en lopen richting uitgang. Deur door, meteen links de trap af en ik pak links de muur vast om de draai te maken, en ja.. Zware deur klapt dicht met ansjes vingers ertussen.

Een harde krijs en een zwetende misselijkheidsbui van een uur,  dan toch de auto in en naar huis. (Ik wist niet dat zoiets zo’n pijn kon doen!!)
Nu denk je, dat was het. Onderweg wat ijs gehaald bij de Mac, vingertjes koelen.. Maar de pijn ging niet voorbij. Eenmaal in Haarlem aangekomen (na de nachtfile van de A9 die dicht was gegooid) toch besloten om naar de eerste hulp te gaan voor een foto. Schrik niet, het bleek niet gebroken, maar de komende dagen beloofde de dokter dat het eerst wat erger zou worden maar zolang ik het hoog hield, zou het daarna snel minder worden.

Wat een dag. Ik was blij dat ik naar bed mocht en nog veel blijer met de beelden die we hebben geschoten!! Het zal een paar dagen duren voordat het gemonteerd is en te bezichtigen zal zijn, maar uw geduld en mijn scheve vingers zullen het waard zijn!!

Zo. En nu weekend ;D

Ga jij nog iets leuks doen?

Xx

Anny

Share

(1) reactie op “What a day – Murphy’s law

  1. Arme Ansje! Ik zei het je al toen je nog onderweg was, dit is een dag waar Murphy trots op zal zijn. Ook mijn maag draaide om toen ik een klein knisperend crackertje hoorde kraken wat dus twee seconden later jouw vingers bleken te zijn. Afgezien van de ellende (hoeveel kun je hebben op 1 dag) ben ik zwaar overtuigd dat de clip geweldig gaat worden! Eventjes geduld en alle pijn, frustraties en ellende is snel vergeten als je het resultaat ziet! Beterschap! :)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *